Jak zostałem wirahą

Wiadro · Posted: 27 Jul 2010 09:00 am Post subject: Jak zostałem wirahą

Byłem wyśmiewany i bity w podstawówce, w liceum też się tak zaczęło - dopiero jak kilku kawalarzy trafiło do przychodni na składanie nosa a jeden spacerował w gipsie na ręce dali mi spokój. Tyle że z klasowej ofiary, dostałe przylepkę jakiegoś outsidera. Przestali zaczepiać schodzili mi z drogi, podawali rękę, ale nikt nie nawiązywał bliższych relacji - wszyscy przed tym uciekali. Efekt był taki że zawsze robiłem wszystkie projekty sam, siedziałem z boku mało mówiłem. Wiec całą podstawówkę i początek liceum miałem jak nieustanny trening przetrwania w konfiguracji 1 na 10 a resztę jako wyobcowana jednostka. Po latach dowiedziałem się że ponoć miałem wielu fanów w liceum i wszyscy mnie uważali za kolesia który nie dał największym szkolnym chojrakom sobie w kasze dmuchać - wtedy jednak tego nie wiedziałem. Efekty są do tej pory - od 3 klasy podstawówki mam ciągłą depresję, do dziś mało co mnie cieszy, zarówno wypadek samochodowy jak i podwyżkę w pracy traktuje z identyczną obojętnością - wszystkie związki z kobietami mi się rozpadły, ponoć nie wiadomo co myślę nie okazuje zainteresowania idt. - problem taki że po prostu nie umiem wyrażać podstawowych uczuć - nic po mnie nie widać, wyraz twarzy cały czas ten sam cokolwiek by się nie działo, po porostu otoczyłem się szczelną skorupą tyle że w środku wszystko zgniło - czuje się niekiedy jak żywy trup - tak odbieram życie. Najgorsze to że niektórzy się mnie po prostu boją, staram się uśmiecham itd, ale ponoć mam coś takiego w oczach - już to od nastu osób słyszałem. Jedyny plus taki że praktycznie nie czuje już teraz ani strachu ani zmartwienia - po prostu zawsze na zimno kalkuluje. W pracy awansowałem dość szybko bo ponoć jestem ... opanowany hehe Problem tylko taki że za co się zawodowo nie wezmę zawsze wydaje mi się że komu jak komu ale mi się nie uda... ale że w sumie mi za to płacą, a to czy coś wyjdzie czy nie i tak mnie w głębi duszy szczyka to jakoś na razie sobie radzę. Szkoda gadać - ciekaw jestem jak to jest jak się człowiek czuje "szczęśliwy"